روز پنجم بهار استکرکره ی سال جدید را بالا داده ام، پشت میز کارم نشسته ام و گفته ام اولین حرکت جدی سال جدید باید نوشتن اینجا باشداینجا مامن من است و حکم گنجه ام را دارد از آن گنجه های شبیه آنکه توی پست

زیاد که نه، اما اتفاق افتاده که بیایم اینجا چیزهایی بنویسم تا ظهر نگهشان دارم وسط شلوغی های اتاقم گاهی بهشان سر بزنم و نهایتا آخر وقت پاکشان کنم و بروم.کم حرف شده ام و این کم حرفی به اینجا هم سرایت کر

حرف میزنی، نمی شنوم

بس که محو چشمهایی هستم که دارند توی صورتم می خندند، بس که محو دستهایی هستم که برای لحظاتی توی دستهایم آرام گرفته اند، بس که محو شانه هایی هستم که یقین دارم سرم هر صبح و شام بهانه اشان را میگیرد

حرف میزنی هیچ نمی شنوم

بس که محو توام...